Kielverhalen

‘Mijn identiteit als doorgewinterde roker was een illusie’

Het was al snel duidelijk dat ik verslaafd was geraakt. Maar ik vond het natuurlijk moeilijk om dat tegenover mezelf toe te geven.

Daarom maakte ik de sigaret maar onderdeel van wie ik was. Dit is gewoon wie ik ben, zei ik tegen mezelf. Ik ben een roker.

Jarenlang hield ik mezelf voor de gek. Ik zei tegen mezelf dat ik roken gewoon lekker vond. Ik maakte grapjes over hoe ik spelen met vuur leuk vond. Ik verzon allerlei voordelen van het roken, omdat ik mijn eigen machteloosheid maar niet onder ogen wilde zien.

Doodsbang

De waarschuwingen op de pakjes kende ik uit mijn hoofd. Scheikunde en biologie waren mijn beste vakken op de middelbare school. Ik snapte echt wel dat benzeen, nitrosaminen en formaldehyde gevaarlijke chemicaliën zijn die je niet zou moeten inademen.

Maar ik was inmiddels doodsbang geworden om de vieze rooklucht níet meer in te ademen. Mijn angst dat ik niet meer zou kunnen roken was veel groter dan de angst voor longkanker.

Jarenlang zei ik tegen mezelf dat ik binnenkort zou stoppen. Dit is mijn laatste pakje en dan stop ik ermee, is een gedachte die elke roker wel zal herkennen. Maar tegen het einde van dat pakje begon ik me een beetje ongemakkelijk te voelen. En als die laatste peuk was aangebroken, liep ik toch maar snel even naar de tabakszaak om van dat gevoel af te komen. Nog één pakje dan.

Omdat ik als freelance journalist werkte, zat ik vaak regelmatig aan mijn bureau thuis te typen op mijn laptop.

Constant stond er een asbak naast me. Elke gedachte aan nicotine moest direct met een sjekkie worden bevredigd.

Als ik niet toegaf aan de rookgedachte voelde ik me ongemakkelijk, gestrest en een beetje angstig. Tot ik er vorig jaar april volledig genoeg van had.

Anti-rookmedicijn

Het hele scala aan hulpmiddelen heb ik tegelijkertijd geraadpleegd. Ik ben naar de huisarts gegaan. Ik heb een anti-rookmedicijn geslikt. Ik kocht een fidget cube zodat ik altijd iets met mijn handen kon doen. Ik ging een blog schrijven. En misschien nog wel belangrijker: ik kocht een zelfhulpboek.

De Opluchting van Jan Geurtz, heeft de doorslag gegeven. Geurtz heeft me doen inzien dat roken helemaal niet lekker is. Mijn identiteit als doorgewinterde roker was gewoon een illusie. En misschien wel belangrijker: je kan gewoon stoppen zonder spijt en zonder ontwenningsverschijnselen.

Stoppen met roken bleek ontzettend eenvoudig te zijn. Het was zelfs zo simpel, dat ik een boek nodig had om te wennen aan het idee dat stoppen zo makkelijk kan zijn. Ik had het me nooit zelf kunnen realiseren. Want mijn gedachten zaten opgesloten in de betonnen gevangenis die verslaving heet.

Toen ik dat snapte, hoefde ik niet meer te roken om me goed te voelen. Mijn gedachten waren eindelijk weer vrij.

Verder Bericht

Vorige Bericht

© 2019 Kielverhalen

Thema door Anders Norén